powrót           Historia od XV - XVIII wieku

Mohammed II ZwyciężcaKonstantynopol został zdobyty przez wojska Imperium Otomańskiego dowodzone przez sułtana Mohammeda II (Mehmeta II, Zdobywcę) w 1453. Zakończyła się wspaniała historia Cesarstwa Bizantyjskiego. W historii Grecji zamknęła się karta historii. Jednocześnie otworzyła się następna. Turcy niezwłocznie rozpoczęli podbój Grecji kończąc go w 1460 zdobyciem Peloponezu.  Pod panowaniem Wenecjan pozostawały wyspy jońskie i częściowo inne wyspy zamieszkałe przez Greków. Długo inwazji Turcji opierała się Kreta. Pomimo, że Konstantynopol stał się stolicą imperium Osmanów, mieszkało tam ciągle wielu Greków. Miasto stało się symbolem marzeń o odrodzeniu państwowości. Zgodnie z prawem islamu chrześcijańscy Grecy zachowali początkowo swobodę religijną, prawo nauczania w języku greckim i swobodę handlu. Ludność wysp greckich wkrótce zmonopolizowała handel śródziemnomorski w imperium osmańskim, zdobywając majątek i znaczenie. Wokół patriarchatu w Konstantynopolu skupiła się najwyższa warstwa społeczeństwa greckiego - wyższe duchowieństwo, kupcy, właściciele ziemscy itp. - mająca znaczące wpływy na dworze sułtańskim.

Na początku Turcy nie stosowali znacznych represji przeciwko Grekom o wiele bardziej można było je odczuć na Wyspach Jońskich, Krecie czy w kilku przybrzeżnych enklawach pozostających pod władzą Wenecjan, okupantów znacznie bardziej uciążliwych i bezwzględnych. Najbardziej uciążliwe były bardzo wysokie podatki oraz pobór do gwardii janczarów jednego z pięciu synów. "Pobór" taki odbywał się jeszcze w wieku dziecięcym i powodował całkowite wynarodowienie (wychowanie w Islamie). Małą pociechę stanowi fakt, ze wielu Greków - janczarów osiągało wysokie pozycje wojskowe nie wyłączając stanowiska Wielkiego Wezyra. 

 Imperium Otomańskie kliknij aby powiększyć

Na arenie politycznej basenu Morza Śródziemnego największą rolę odgrywała wówczas Wenecja. Przez trzy następne lata Wenecja prowadziła z Turcją rywalizację, głownie na niwie dyplomatycznej i handlowej. Nie brakło także konfliktów zbrojnych. Niektóre z wysp przechodziły z rąk do rąk. W latach 1680 - 1715 we władaniu  Wenecji pozostawał półwysep Peloponeski znany także pod nazwą Morea. Wiek XVII był w Grecji okresem bardzo burzliwym. Imperium Osmańskie słabło i nasiliły się ruchy narodowe. Na terenie Grecji, w jej górzystych regionach  działali rozbójnicy - kleftowie - jawnie występujący przeciwko władzy okupantów. Na morzu rozzuchwalili się korsarze, którzy w wielu rejonach nadmorskich przejęli całkowitą kontrolę nad żeglugą.

Od XVIII w. wzrastało poczucie świadomości narodowej Greków.  Powstanie to uznano za początek nowożytnej historii Grecji. Greckie odrodzenie kulturowe i narodowe rozwijało się dzięki tajnym organizacjom kulturalnym i politycznym na obczyźnie. Organizacjami takimi były organizowane licznie nielegalnie szkoły kościelne "Crypto Scholia". W 1770 r. na Peloponezie wybuchło powstanie przeciwko władzy tureckiej, inspirowane przez carycę Rosji Katarzynę II, jednak szybko zostało zdławione. Nadzieję na wyzwolenie narodowe i społeczne przyniosła narodom Grecji Wielka Rewolucja Francuska. Bez wątpienia ideały rewolucji przyświecały Velestinosowi Rigasowi (Fereosowi) w jego licznych publikacjach w tym słynnej "Deklaracji Praw Człowieka" z 1797 roku. Rewolucja Francuska doprowadziła także do upadku Imperium Weneckiego. Jej interesy w tym także posiadłości na Wyspach Jońskich przejęła Francja. Rewolucja zadomowiła się na Kefalinii, Zakinthos i Korfu, parę mil od brzegów kontynentalnej Grecji! Francuzi podjęli grę dyplomatyczną z Ali Paszą - rządcą Albanii i Epiru. Bonaparte w 17097 uderzył na Egipt. Porta chwiała się w posadach. Wydawało się, ze dla Grecji nadchodziła jutrzenka swobody....