Wielcy bohaterowie Rewolucji 1821 roku  

W roku 1821 Grecy po blisko 400 latach niewoli Ottomańskiej zdecydowali stanąć do walki o wolność z bronią w ręku. 25 marca 1821 wybucha Powstanie Narodowe data ta staje się kamieniem milowym w nowoczesnej historii Grecji. Oto kilka najwybitniejszych postaci Rewolucji greckiej:

Theodoros Kolokotronis (1770 - 1843).
Pochodził z rodziny kleftów - peloponeskich górali - rozbójników (słowotwórczo kleft po grecku znaczy złodziej - kleptoman). W młodości zaciąga się do brytyjskiej armii okupującej wyspy Jońskie i służy na wyspie Zakhintos. Wkrótce dezerteruje i wraca na Peloponez. Już na początku Rewolucji w 1821 wyróżnił się odwagą i doświadczeniem wojskowym. Wkrótce staje się głównym dowódcą wojsk powstańczych. Organizuje oblężenie Tripoli i zdobywa je osiągając pierwszy poważny sukces militarny Powstania. W 1822 umiejętnie dowodząc szczupłymi siłami greckimi zdołał doprowadzić do klęski turecką kontrofensywę prowadzona przez paszę Dramalę. W 1824 roku Kolokotronis kontroluje militarnie i politycznie cały Peloponez a w roku 1824 Zgromadzenie Narodowe wybiera go na vice-prezydenta Republiki. W 1825 zostaje uwięziony przez oponentów politycznych. Uwolniony po inwazji tureckiej w Morei, w 1825 roku staje na czele wojsk i odnosi szereg zwycięstw, stosując taktykę wojny partyzanckiej. Po uzyskaniu niepodległości był stał się stronnikiem Rosji i oponentem króla Ottona I. Oskarżony o zdradę został uwięziony i uwolniony dopiero w 1835 roku. Kolokotronis jest uważany za najwybitniejszego wodza Rewolucji Narodowej 1821 roku.
Georgios Karaiskakis (1782 - 1827).
Urodzony w biednej rodzinie góralskiej przyłącza się do kleftów i staje się przywódcą jednej z grup (band). Militarny geniusz powoduje, że staje się jednym z dowódców wojsk powstańczych. Rząd grecki mianuje go głównodowodzącym wojsk we wschodniej Grecji. Siedzibą dowództwa było miasto Elefsina. Podczas walk w 1827 odnosi wspaniałe zwycięstwa pod Arachowo i Distomo. Ginie w bitwie pod Falironem w 1827 roku. Georgios Karaiskakis jest uważany za drugiego wodza Rewolucji Narodowej 1821 roku.
Constantinos Kanaris (1793 - 1877).
Pochodził z wyspy Psara. Stał się słynny dzięki swoim atakom - statkami "pochodniami" na turecką flotę. Zdołał zniszczyć turecką flotę stacjonującą na wyspie Chios i Tenedos a potem floty zakotwiczone w Mytilene (na wyspie Lesbos) oraz na Samos (1824). Próbował także zniszczyć turecką armadę Mehmeta Ali przygotowującą się do inwazji w porcie Aleksandria (Egipt) lecz nagły zwrot kierunku wiatru zniweczył jego plany. Kanaris był jednym z najważniejszych dowódców flory greckiej, która odegrała kluczową rolę w Rewolucji, skutecznie blokując flotę turecką, wspierając walki na wyspach. Po uzyskaniu niepodległości podejmuje działalność polityczną skierowaną przeciwko królowi Ottonowi I. Po roku 1843 uczestniczy w pracach kilku gabinetów jako minister i premier. Znany z uczciwości, odwagi jest jedną z najwspanialszych postaci rewolucji 1821 roku.
Makriyannis Ioannes (Yannis)(1797-1864).
Generał Makriyannis urodził się w Lidoriki, we wschodniej Grecji. Walczy i dowodzi oddziałami powstańców od 1821 roku. Kiedy w 1825 roku Ibrahim Pasza zaatakował Argolidę z armią 4,000 piechoty i 600 kawalerii - Makriyannis razem z Ypsilantisem, Mavromichalisem i 300 ludźmi zdołał odeprzeć cztery zaciekłe ataki wroga a wieczorem, wzmocniony regimentem regularnych wojsk greckich  rozbić kompletnie rozbić oddziały wroga. Makriyannis został ciężko ranny w bitwie został przetransportowany na pokład francuskiej fregaty admirała de Rigny. W bitwie pod Falironem 5 lutego 1827, Makriyannis włączy na czele korpusu ateńskiego dowodzonego przez generała Gordona. W bitwie wyróżnił się odwagą i zdolnościami taktycznymi. Po uzyskaniu niepodległości osiada w Atenach i zajmuje się polityka i sztuką. Jest Mecenasem Panayiotisa Zografosa, inspirując niezwykły cykl ilustracji poświęcony Rewolucji a także publikując swoje pamiętniki.
MANTO Manto (Magdalena) Mavrogenous (1796 - ?)
Nie tylko mężczyźni wyróżnili się w czasie walk rewolucji roku 1821. Jedną z bohaterskich greczynek była Manto Mavrogenous. Wykształcona w szkole w Trieście, mówiąca biegle po włosku i turecku. Studiowało także filozofię i historię antycznej Grecji. Jej ojciec - Dimitrios Mavrogenous był gubernatorem Vlahia w Mołdawii i dowódcą floty. W 1809 rodzina Mavrogenous przenosi się na swą rodzinną wyspę Mykonos. Dimitrios zostaje członkiem stowarzyszenia Philiki Etaireia i brał czynny udział w przygotowaniach do Powstania Narodowego. Wraz z nim angażowała się w działalność rewolucyjną młoda Manto. Gdy z Grecji dotarły wieści o wybuchu walk, prominentni obywatele Mykonos zaczęli wahać się czy poprzeć Powstanie. W kwietniu 1821 Manto zaprosiła wszystkich przywódców na spotkanie, gdzie płomienną mową zdołała uzyskać ich poparcie dla sprawy rewolucji. Manto zakupiła i wyposażyła za własne pieniądze  dwa statki dla ochrony wyspy przez okrętami tureckimi i okolicznymi piratami. Założyła także oddział powstańczy i dowodziła nim w wielu zwycięskich potyczkach. Za jej bojowe zasługi awansowano została awansowana do stopnia porucznika.
BOUMBOLINA Laskarina Boumboulina
Inna wielka kobieta - świetlista postać walk o niepodległość Grecji. Boumboulina pochodziła z wyspy Spetses, z bogatej rodziny. "Archontissa" (Pani) ze Spetses użyła swego majątku dla wybudowania dużej floty i stała się jedną z największych postaci w działania morskich w okresie Rewolucji. Po zwycięstwie Powstania w Środkowej Grecji i Peloponezie ogień Rewolucji zapłonął na wyspach greckich. Wyspa Spetses była pierwszą z nich. Stało się to dzięki postawie i odwadze Laskariny Boumbouliny . Wkrótce przykład Spetses zachęcił wiele następnych wysp do przyłączenia się do Powstania Narodowego i walnie przyczyniło się do końcowego sukcesu Rewolucji. Boumboulina, ze swoją flotą brała udział w wielu zwycięskich bitwach morskich, stając się ostoją Powstania na Egejach.
Andreas Miaoulis (1769 - 1835).
Urodził się na wyspie Hydra. W wieku 17 lat zostaje kapitanem statku handlowego. W czasie wojen napoleońskich zdołał śmiałymi poczynaniami zdobyć uznanie i wielkie bogactwo. Od 1822 roku zostaje mianowany dowódcą - admirałem greckiej floty powstańczej. Odnosi zwycięstwo na d flotą otomańską w bitwie pod Patrą i turecko - egipską nieopodal Gerondy. Zdołał zapewnić przewagę na morzu co wielokrotnie umożliwiło wspomaganie oblężonych twierdz powstańczych (np.. Mesologi) lub pozbawienie tego wsparcia oblężonych Turków. Andreas Miaoulis był najwybitniejszym dowódcą morskim Rewolucji 1821.
Nikitas Stamatelopoulos (Nikitaras)
Urodził się w Leontari, w Arkadii, jako syn ubogiego chłopa. Był bratankiem Kolokotronisa i podobnie jak on służył w jońskiej armii. W 1821 zostaje dowódcą oddziału powstańczego. Zwycięża Kiaya Beja w bitwie pod Kaki Scala. W marcu i kwietniu 1822, Nikitaras walczy zwycięsko pod wodzą Odysseusa Adroutsosa przeciwko Paszy Dramali, który próbował przekroczyć przełęcz Termpopylejską i poniósł 8 maja 1821 klęskę pod Gravia. W kolejnej ofensywie Dramali w Morei. Nikitaras dowodzi obroną wąskiego przesmyku w Derivaki na przesmyku Korynckim. W bitwie tej ginie prawie 4000 Turków a Nikitaras otrzymuje przydomek Tourkophagos- pogromca Turków. W oblężeniu Messolongi  Nikitaras daje kolejny dowód patriotyzmu, odwagi i poświęcenia. Marynarze dostarczający zaopatrzenie oblężonym powstańcom ażądali opłat za dostarczane towary. Gdy wyczerpały się fundusze obrońców marynarze zagrozili wstrzymaniem dostaw. Wówczas to Nikitas wyciągnął swoją cenną szablę, którą zdobył od tureckiego dostojnika i krzyknął do marynarzy: "ta szabla to wszystko co posiadam. Składam ją w ofierze mej Ojczyźnie". Wystąpienie to przyniosło natychmiastowy skutek, marynarze podarowali obrońcom wszystkie towary i wspomagali ich do końca oblężenia.
Papaflesas - Gregorios Dikaios (1788 - 1825).
Papaflesas urodził się w Messinia w 1788 roku. Już za młody został mnichem. Turcy wiedząc o jego rewolucyjnych poglądach, zmusili go do opuszczenia Grecji. Przybywa do Konstantynopola, gdzie staje się jedną z głównych postaci ruchu rewolucyjnego, przystępuje do "Philiki Etaireia". Z rozkazami Ypsilantisa wraca na Peloponez i zaczyna głosić ideały narodowo-wyzwoleńcze, przygotowując grunt do Powstania Narodowego. Po wybuchu Powstania staje się jego kluczową postacią. Kiedy w 1825 Ibrahim Pasza ląduje ze swą 40000 armią na Peloponezie Papaflesas na czele 2000 powstańców staje mu naprzeciw. 20 maja 1825, pod Maniaki Ibrahim z 6000 Turkami atakuje i zabija 600 Greków w tym dowodzącego nimi Papaflesasa.

Przedstawione materiały pochodzą w witryny:  Nostos home page