Beloyannis - grecka wioska na Węgrzech

55 kilometrów na południe od stolicy Węgier, Budapesztu, leży mała, licząca około 300 mieszkańców wioska Beloyannis (wg węgierskiej pisowni - Belloiannisz). Wyjeżdzających z wioski żegna nietypowa, dwujęzyczna tabliczka. Napisy w języku węgierskim i greckim życzą szczęśliwej podróży (gr. Kalo Taxidi). Jest to jeden z najbardziej unikalnych ośrodków diaspory społeczności greckiej na świecie. Wioska powstała w 1950 roku i budowana była przez zaledwie dziewięć miesięcy. Osiedlono w niej ponad 1500 uchodźców politycznych - greckich komunistów, którzy musieli emigrować z Grecji po zakończeniu wojny domowej w 1949 roku. Wioska składająca się z około 400 domów, oraz m. in.: ośrodka zdrowia, ośrodka kultury, biblioteki i szkoły nazwano Elliniko Horio (wioska grecka).  W 1951 roku założono tu fabrykę odzieżową a w 1952 - spółdzielnię rolniczą. W kwietniu 1952 wioska zmieniła nazwę na Nikos Beloyannis od nazwiska greckiego komunisty straconego przez prawicowy rząd Grecji zaledwie trzy dni wcześniej.

Społeczność grecka zamieszkująca wioskę zyskała wkrótce znakomitą opinię w społeczeństwie węgierskim a także ogromną popularność. Grecy zamieszkujący Beloyannis stali się częstym tematem publikacji prasowych czy też przedmiotem badań i studiów socjologicznych. W 1990 roku społeczność skurczyła się gwałtownie do około 350 osób albowiem około 1000 greków zdecydowało się na powrót do Ojczyzny.  Dziś w wiosce nadal działa szkoła podstawowa gdzie 74 uczniów pobiera nauki języka greckiego, historii, geografii i literatury Grecji. W 1996 otwarto prawosławny kościół Św. Konstantyna i Heleny, który do dziś służy społeczności greckiej.

W 1986 roku mieszkańcy wioski zagrali zbiorowo w znanym filmie Kali patrida, syntrofe (Czas nam wracać do Grecji, towarzysze) reżyserowanym przez Lefterisa Xanthopoulosa. Film ten zdobył dwie nagrody na festiwalu filmowym w salonikach oraz specjalne wyróżnienie na festiwalu filmowym w Locarno





Zdjęcia i teksty zaczerpnięto z Greek Diaspora Factbook